Bluppie het decospook

Diegenen die mij kennen, weten dat ik TDI instructeur ben. Ik geef opleidingen in decompressieduiken en masterclasses in decompressie theorie. Op het eerste gezicht zou je zeggen dat ik weet waar ik het over heb.

Maarrr…

Ook ik ben ten prooi gevallen aan Bluppie het decompressie spook.
Op Maandag 23 oktober vloog ik naar Malta voor een TDI Advanced wreck diver opleiding. Ik ben bezig om daarin instructeur te worden.
Het is een drukke periode op mijn werk, in het weekeinde voor vertrek ga ik een weekeindje weg met mijn vrouw en de volgende zaterdag heb ik alweer andere afspraken. De geplande opleiding past, in ingekorte versie, er nét tussen in de agenda…
De heenvlucht op maandag heeft ruim 3,5 uur vertraging, waardoor ik veel later in Malta arriveer dan ik gepland had. Lang gewacht op het vliegveld, op een alsmaar oplopende vertrektijd en veel koffie gedronken. Ik krijg in het vliegtuig nog eten, en heb bij aankomst geen honger meer. Ik besluit niet uit eten te gaan - en dus ook niets meer te drinken (fout 1, uitdroging) - en ga vroeg naar bed in het hotel.
De volgende ochtend, dinsdag, staat de eerste duik op het programma, duikend op Nitrox 34 naar maximaal 12 meter. Onder leiding van de instructor trainer moet ik een gidslijn over het rif spannen en die zwemmen we vervolgens een aantal keer heen en weer: eerst gewoon, daarna geblinddoekt, vervolgens gas delend: zowel als donor als ontvanger. Daarna nog een keer om de lijn op te ruimen. Al met al zwemmen we 7 keer langs de gidslijn. Omdat ik een groot deel van de duik geblinddoekt ben, merk ik niet goed op dat er een aardig diepteverschil (6-12 meter) zit tussen het begin en eind van de lijn (fout 2, jojo profiel).

De tweede duik is een echte wrakduik, we gaan naar de P29, maximum diepte 34m met Nitrox 31 en 55% deco gas. We gaan het wrak in, leggen een lijn en ik zwem die vervolgens weer 3x heen en weer, geblinddoekt en gas delend. Aan het eind van de duik til ik mijn stage bottle vanuit het water op de kade (fout 3, kans op inspanningsdeco).

Teruggekomen op het duikcentrum ruimen we de uitrusting op en spoelen het zout eraf. Ik loop naar het hotel terug en voel me ongewoon moe. Ik wijt dat aan de inspannende duiken en de lange reisdag gisteren (fout 4, ontkenning). Ik ga even liggen en ‘s avonds ga ik naar een restaurant om te eten. ‘s Nachts word ik wakker met een pijnlijke schouder. Ik sla er niet veel acht op: ik denk dat ik verkeerd gelegen heb (fout 4, ontkenning).
Op woensdag staat de volgende duik op de agenda. We gaan naar de Um El Faroud, 24 meter met nitrox 31. Ik heb nog steeds milde pijn in mijn schouder, maar sla er niet veel acht op en ga toch duiken (fout 4, nog steeds ontkenning). Ik ben vergeten mijn P-Valve aan te sluiten, dus nu kan ik niet plassen tijdens de duik (fout 5). Wederom zwemmen we de lijn een paar keer op en neer. Tijdens de duik verdwijnt de pijn in mijn schouder. Dan gaat er een alarmbelletje rinkelen: de enige pijn die vanzelf onder water verdwijnt is die van decompressieziekte. Ik neem mij voor om mijn geplande decostop van enkele minuutjes een stuk te verlengen op mijn deco stage, om een eventuele stikstof bel te laten oplossen. Aan het einde van de duik moet ik ontzettend nodig plassen en verleng mijn decostop toch maar niet; ik maak de geplande stop, maar niet langer.

Na de duik gaan we lunchen en ik merk dat de pijn in mijn schouder terugkomt en erger wordt. Ik informeer mijn instructeur en besluit de tweede duik die dag niet te maken. Onderweg naar het duikcentrum ga ik aan de zuurstof, en bel bij aankomst met DAN. Zij adviseerden me om me door een dokter te laten nakijken en geven het adres van het dichtstbijzijnde ziekenhuis door. Dat doe ik, en ‘s avonds krijg ik een lichte behandeling: ik hoef niet de recompressiekamer in maar krijg 2 uur lang zuurstof, een infuus met vloeistof tegen de uitdroging en pijnstillers. Na twee uur wordt het infuus en zuurstof afgesloten en is mijn pijn weg (ligt dat aan de pijnstillers)? Ik mag terug naar het hotel, maar duiken zit er morgen niet meer in…

Conclusie:
Alle drie de duiken zijn uitgebreid gepland en exact volgens plan uitgevoerd. Tijdens duik 2 en 3 had ik geplande verplichte stops en die zijn - met een conservartief ingesteld deco schema (GF 50/75) uitgevoerd zoals gepland. Op geen enkel moment ben ik te snel opgestegen of heb ik een stop overgeslagen. Daarom kon ik mij niet goed voorstellen dat ik decompressie ziekte had - resulterend in ontkenning.
Het jojo profiel in combinatie met uitdroging zal niet geholpen hebben: bij elke opstijging ontstaan microbellen. De lichamelijke inspanning van het boven water tillen van mijn stage is misschien de doorslaggevende factor geweest.
Terugkijkend zijn er risicofactoren geweest en was vooral de ontkenning nogal een beginnersfout, maar ik ben op geen enkel moment te snel opgestegen en heb geen stops overgeslagen. Ik ben redelijk fit, heb geen overgewicht, rook niet en ben medisch gekeurd. Blijkbaar is Bluppie het decompressie spook niet erg kieskeurig, en kan die ook bij je aankloppen als je je aan de planning hebt gehouden…